KUBE Gallery presenteert Absence, een tentoonstelling van de Belarussische kunstenaar Cemra (°1990, Grodno). Sinds haar gedwongen vertrek uit Belarus in 2022 onderzoekt Cemra in haar praktijk thema's als politieke repressie, ontworteling, verlies en herstel.
In haar werk behandelt ze het canvas als een lichaam, niet als een tweedimensionaal oppervlak. Met gipsverbanden, hars en olieverf bouwt ze een huid die sporen draagt van verwonding, zorg en herstel. Haar schilderijen en installaties vertellen niet over trauma vanop afstand, maar geven het een fysieke en tastbare vorm.
De tentoonstelling brengt drie installaties samen die voortkomen uit haar ervaring van gedwongen ballingschap en de zoektocht naar wat er overblijft wanneer de band met een thuisland wordt verbroken.
Een van de drie installaties, Ziamliačka, werd rec ent getoond tijdens haar solotentoonstelling in Kunsthaus Graz (Oostenrijk). Voor dit werk verzamelde Cemra's moeder 225 kilogram aarde van de plek waar ooit het familiehuis stond. De aarde werd vanuit Belarus naar Europa gebracht en vormde het vertrekpunt voor een langdurig proces waarbij de kunstenaar de geur van de grond extraheerde.
Via een traditionele parfumtechniek werd die geur vastgelegd als een drager van wat niet meegenomen kan worden: een plaats, een herinnering en een gevoel van verbondenheid.
Cemra beschrijft dit proces als een poging om een verloren vorm van rust terug te vinden. In Absence verschuift de aandacht van de politieke gebeurtenis naar de menselijke ervaring die ermee gepaard gaat. Niet de gebeurtenis zelf staat centraal, maar de sporen die ontheemding nalaat in het lichaam, in herinneringen en in de relatie tot een plaats die niet langer bereikbaar is.
Met Absence brengt KUBE Gallery een tentoonstelling die vertrekt vanuit een persoonlijk verhaal, maar raakt aan ervaringen die wereldwijd door miljoenen mensen worden gedeeld.
Homeless
Dit werk transformeert een gebroken frame, ondersteund door krukken, tot een soort levend lichaam. Met medische verbanden en karton als bindende elementen geeft het sculpturale schilderij vorm aan zowel een innerlijke psychologische toestand als de sociale realiteit van dakloosheid.
Status Quo
Gepositioneerd in een gebruikte rolstoel vormt deze weerloze figuur een stille getuige van een gevoel van machteloosheid. Medische verbanden houden een fragiele gipsvorm bijeen, terwijl een geconstrueerde wond door een geborduurd nationaal symbool heen sijpelt.
In dit sculpturale object wordt Belarus voorgesteld als een gebroken realiteit: het nationale embleem wordt een directe metafoor voor een "bevroren toekomst" en een "langdurige lijdensweg".
Diep geworteld in de sociaal-politieke context van de hedendaagse dictatuur weerspiegelt het werk een identiteit die wanhopig strijdt voor haar fysieke en culturele voortbestaan.
